Επικαιρότητα στα Βαλκάνια (2016-44)

Η εξωτερική πολιτική της Ρωσίας στα Βαλκάνια

Επικαιρότητα στα Βαλκάνια (2016-44)

Τα τελευταία χρόνια η Ρωσία στην εξωτερική πολιτική εφαρμόζει κάποιες πολιτικές που είναι κατά της Δύσης. Για το λόγο αυτό στα ΜΜΕ βλέπουμε κάποιες ειδήσεις και σχόλια ότι ο κόσμος θα ζήσει για άλλη μια φορά τον Ψυχρό πόλεμο. Πράγματι όλος ο κόσμος παρασύρεται σε μια αβεβαιότητα; Η Μόσχα γιατί επιθυμεί να αυξήσει τον πληθυσμό της στη γεωγραφία της Σοβιετικής Ένωσης; Η παγκόσμια πολιτική της Ρωσίας στα Βαλκάνια τα τελευταία 25 χρόνια είναι και η εξωτερική πολιτική της Ρωσίας.

Με τη διάλυση της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, η Ρωσία έχασε τη δύναμη της η οποία την περίοδο του 1990 συνεχώς σχετικά με την κρίση στη γεωγραφία της πρώην Γιουγκοσλαβίας ήθελε να πάρει ενεργό ρόλο στην εύρεση της λύσης στη σχετική γεωγραφία. Για τη Μόσχα το σημαντικό ήταν ότι απέναντι στην κρίση αυτή να πάρει λόγο στη διεθνή διπλωματία. Το 1995 το τέλος του βοσνιακού πολέμου έφερε η συμφωνία Ντέιτον και ο δημιουργός αυτής της συμφωνίας ήταν ο Αμερικανός διπλωμάτης Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ. Ο ίδιος σημείωσε ότι εκείνη την περίοδο η Ρωσία έστω και συμβολικά να δείξει ότι είναι σημαντική δύναμη στον κόσμο, την περίοδο του 2000 η Μόσχα προσπάθησε να πάρει μέρος στη διπλωματία σχετικά με το ζήτημα στο Κόσοβο. Αλλά το Κόσοβο ήταν το μέρος όπου συγκρούονταν τα συμφέροντα της Δύσης με τη Ρωσία. Το ζήτημα του Κοσόβου για την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες ήταν η εξαίρεση για το κράτος δικαίου. Το Κόσοβο στις αρχές του 1990 θεωρούνταν ως τα ερείπια ενός κράτους που έχει διαλυθεί. Με τη λογική αυτή υποστηρίχτηκε η ανεξαρτησία του Κοσόβου το 2008.  Η Ρωσία από την αρχή δεν υποστήριξε την ανεξαρτησία του Κοσόβου. Αν και φάνηκε ότι υποστήριξε τη Σερβία ο βασικότερος σκοπός της Ρωσίας ήταν διαφορετικός και δεν ήθελε να δοθεί στο Κόσοβο το καθεστώς της ειδικής κατάστασης από την πλευρά της Δύσης. Τον Αύγουστο του 2008 η Ρωσία αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Νότιας Οσετίας και της  Αμπχαζίας με το οποίο απέδειξε ότι και η ίδια μπορεί να κάνει αυτό που κάνει η Δύση. Αυτό είναι μείζονος σημασίας από άποψη της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας. Διότι η Μόσχα τα τελευταία χρόνια στην εξωτερική πολιτική προσπαθεί να κάνει επίδειξη δύναμης απέναντι στη Δύση για να συγκροτηθεί το διεθνές σύστημα.

Εάν κοιτάξουμε την εικόνα από την πλευρά της Ρωσίας βλέπουμε ότι η Αμερική η οποία παρενέβη στο Ιράκ το 2003 είναι στην κορυφή των δυτικών χωρών και στη Μέση Ανατολή δημιουργήθηκε μια εικόνα που δεν επιθυμεί η Ρωσία. Από την άλλη το ΝΑΤΟ σήμερα έφτασε στα σύνορα της Ρωσίας και προσπαθεί να προχωρήσει στα πιο ανατολικά. Η Ρωσία το ΝΑΤΟ θεωρεί ως δύναμη που απειλεί την ασφάλεια της ίδιας χώρας. Η τοποθέτηση των αντιπυραυλικών ασπίδων από τις ΗΠΑ σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης δημιουργεί δυσαρέσκεια στη Μόσχα.  Έτσι η Ρωσία προσπαθεί να αυξήσει τον πληθυσμό της σε γεωγραφία της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Ενώ στην Ουκρανία έκανε άλματα που μας θυμίζει την περίοδο του Ψυχρού πολέμου. Στην περίοδο του Ψυχρού πολέμου η Ρωσία ήταν μια δύναμη αλλά σήμερα η Ρωσία διαφέρει πολύ από την περίοδο εκείνη διότι δεν μπορεί η Μόσχα να επιδράσει σε μερικές χώρες επειδή έχει εξαφανιστεί η παλιά εκείνη ιδεολογία που είχε ενδυναμώσει τη Ρωσία. Σημειώθηκαν αξιόλογες αλλαγές στην τεχνολογία επικοινωνίας και γενικότερα μπορούμε να πούμε ότι επικρατεί η παγκοσμιοποίηση. Δεν μπορεί μια χώρα να απομονωθεί από άλλη χώρα. Η Ρωσία μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχει σημειώσει πρόοδος στον εκσυγχρονισμό των οπλικών συστημάτων αλλά πάλι βρίσκεται πίσω από το ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. 

Εάν αξιολογήσουμε την ουκρανική κρίση από εδαφική άποψη μπορεί η κατάσταση να αξιολογηθεί ότι είναι υπέρ της Ρωσίας όμως έφερε σε δύσκολη θέση τη Ρωσία. Με όλες αυτές τις εξελίξεις έχει ενδυναμώσει η ένωση σε δυτικές χώρες που είναι κατά της Ρωσίας.  Οι εξελίξεις έφεραν την αναδιάρθρωση του ΝΑΤΟ και λόγω του εμπάργκο κατά της Ρωσίας η ρωσική οικονομία αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ρωσικός λαός αντί της αύξησης του πληθυσμού στη γεωγραφία της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών θέλει τη βελτίωση των συνθηκών τους. Παρόλα αυτά η Μόσχα αν και ακούγεται παράξενο πρέπει για το συμφέρον της να έχει ειρηνικές σχέσεις με τη Δύση. Αλλιώς οι Ρώσοι πολίτες θα έχουν διαμαρτυρίες απέναντι στη διοίκηση του Βλαντίμιρ Πούτιν. Οι προεδρικές εκλογέςστις ΗΠΑ στις 8 Νοεμβρίου είναι πιθανόν να δημιουργήσουν ευκαιρίες για τις σχέσεις της Ρωσίας με τις ΗΠΑ.

Εάν οι ΗΠΑ και η Ρωσία συμφωνήσουν πάνω στο συριακό ζήτημα μπορεί αυτό να συμβάλλει και στην ουκρανική κρίση.



ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ