Na Drini ćuprija

PEŠTERCI STIŽU U SVOJA SELA

Na Drini ćuprija

 

piše: Ibro Mehmedović

PEŠTERCI STIŽU U SVOJA SELA

Neće Pešter postati pustinja poznata samo po ledenim zimama.Ovamo se vraćaju mladi ljudi i poznati stočari sa uvjerenjem da se ovdje može živjeti od ovčije vune, sira i kravljeg mlijeka. Pune su pešterske livade ovcama, rudama i nadom da se ovdje može dobro živjeti bez njemačkih bauštela,odakle  se decenijama vraćala naša mladost u mtrvačkim sanducima za šaku eura, brojali su silne pare ali bez života. Pešterci su bili već zaboravili na pašnjake pune ovčarskih stada i“ muzike”medenica kojima su se ovce dozivale. Mlada jagnjad su dozivala proljeće, blejanje ovaca se razlegalo poljima Peštera, vesela pesma ovčarskih čobana čuvala je ovce od zvjeri, ali čobani su nosili ilovačke puške.

Kao Pešterski suvenir ovdje se pamti čobanska šala kad su se čobani dozivali preko nadulih bregova. Imali su čobani na Pešteri i drugih šala i dosetki, čobanskih igara koje sadašnji čobani ne znaju.

Pešter je bila i ostala najviše selo na Balkanu. Na ovdašnjim poljima se  napasalo po stotinu hiljada ovaca kakvih u Srbiji nema. Međutim, učinilo se Peštercima da mogu bolje živjeti na njemačkim bauštelama visoko nad zemljom. Trajalo je to tako decenijama, dok su se gasterbajteri opametili da se može bolje i zdravije živjeti od stočarstva  nego od mešalica betona.

Sada mnoge priče počinju i završavaju se o Peštercima koji su se vratili na svoju najvišu visoravan Evrope. A najljepša je priča o Numanu Bajramoviću koji je svoju zaradu iz Rusije uložio na Pešter i formirao farmu od 800. ovaca i 40 krava. Ali njegova odiseja se ne pominje na nebrojenim putevima koje je Numan poklonio siromašnim selima Novopazarske opštine.

JUNAK OVE REPORTAŽE JE NUMAN BAJRAMOVIĆ IZ DALEKOG SELA ČAŠIĆ DOLAC

Ovaj mladić je ustvari bio inicijator uspješne promjene životne sudbine na hiljade ljudi iz naših sandžačkih opština. Dozvao je tako državne institucije da sa obećanja krenu u izvršenje prava pešterskih stočara da koriste stimulacije koje je država Srbija obećala svim seljacima koji imaju pašnjake da  finansijski stimuliše  izgradnju štala za stoku i povećaju svoja stada. Sada je oživela i priča o izgradnji auto puta preko Pešteri. Daj Bože da to bude stvarna priča, koja nije vezana za izbornu propagandu.

Svi ostali su nacionalna i druga građanska prava izgubili za vreme vladavine Slobodana Miloševića. Ovdje recimo da u toku diktature Miloševića mladi ljudu Bošnjaci nisu pozivani na odsluženje vojnog roka, onima što su ranije odslužili vojnu obavezu ako su svojim primjernim ponašanjem zaslužili vojne činove u kategoriji penzionisanih oficira, Slobodan Milošević ih je degradirao oduzimanjem činova kao nepouzdanim( i ja sam imao čin kapetana, jer sam završio vojnu akademiju i sa takvom sam diplomom nastavio da služim u JNA). Čin kapetana su mi oduzeli zato što se zovem Ibrahim, dakle originalno bošnjačko ime. Ali samo uzgred da napomenemo da su na ovaj način diskriminisani svi Bošnjaci, jer su kolektivno osuđeni na diskriminaciju ili na građanske privilegije koje bile rezervisane strogo za Srbe. Tada su i mnoge druge stvari uskraćene Bošnjacima, zbog krivice koju su Turci navodno ostavili. Za ovu krivicu Turaka, naročito zbog toga što su Bošnjaci odbranili Tursku rame uz rame s Turcima. Bošnjaci i dan danas plaćaju Turski grijeh. Možda je dosta da kažemo da državna vlast Srbije u zadnjih 25 godina nije otvorila ama baš nijednu fabriku u Sandžaku. SFSN



Povezane vijesti